Wat gaat er door je heen als het geen hormonen zijn?


{‘Twee boekjes, ter inspiratie. Er is nog zoveel niet gezegd…’ Een korte krabbel op een kaart, met daaronder: Paul van Vliet. Twee dagen na ons gesprek na een van zijn eerste voorstellingen na zijn ziekte krijg ik die twee boekjes. Een draagt dezelfde titel als de kaart, de ander: ‘Ken je dat gevoel?’ Jeetje, wie interviewde wie nu eigenlijk?} – Citaat uit een artikel van Bert in het Deventer Dagblad.

Bert had een bijzondere band met Paul van Vliet. Verbonden door Den Haag, het Christelijk Gymnasium, de Nieuwe Haagsche Courant. Jeugdherinneringen. Er is weinig voor nodig om een afspraak voor een gesprek te regelen. Bert en Paul praten over de kanteling in Pauls leven nadat er bij hem een tumor bij de nieren was ontdekt. In het krantenartikel dat ik heb bewaard bij alle kaarten en brieven die ik kreeg na Berts dood, herlees ik nu hoe Paul zijn ‘zwartste dagen’ heeft beleefd.

“Eerst schrik. Je denkt: dat kan gewoon niet. En dan ga je het ziekenhuis in voor een operatie en je houdt je overeind. Elke dag opnieuw. De schrik komt pas na die tien zwarte dagen als de dokter zegt: meneer Van Vliet, het was goedaardig. Alles komt weer goed. Toen ben ik pas echt geschrokken.”

“Ik was heel geëmotioneerd om alles. Iedere dag was iets heel bijzonders. Zeker nadat ik gehoord had dat het goedaardig was. Het is heel tragisch dat je zoiets blijkbaar als mens nodig hebt om tot besef te komen wat belangrijk is… Ja, je hebt gelijk, tal van teksten die ik heb geschreven zijn voor mij veranderd”. Daarmee doelend op Berts opmerking dat hij de bundel ‘Overleven’ herlas als ‘Over leven’ toen bekend werd dat Paul ernstig ziek was.

Ja, Paul, ik ken dat gevoel....

Ik ken het gevoel. Ik heb hetzelfde gevoel. Gehad en nu weer. Ik pak het boekje ‘Ken je dat gevoel’ erbij en het lijkt wel of ik lees over Bert, over mam en over mezelf.

“Verleden tijd” van Paul van Vliet:

“Ik heb soms last van mijn voltooid verleden tijd. Die ligt nog niet zo heel ver achter me, want ik ben met alles laat begonnen. Het beste met nog komen, denk ik vaak. Maar toch weet ik soms niet wat ik moet doen met wat er is geweest. Dat slaat soms schrijnend op mijn netvlies….. Ik bedoel nadrukkelijk en alleen de werkelijk voltooid verleden tijd, die niet is terug te toveren met dia’s, liedjes of een sappig beeldverhaal…. Een gevoel van: dit ben ik, hier gaat het om, dit heb ik al die tijd gezocht, zo is het goed en zo is het bedoeld, zo moet het blijven. Maar het blijft zo niet.”

“En daarom schrijf ik dingen op, waarvan ik hoop dat die werkelijkheid zullen zijn. Want ik weet dat als ik dat niet meer zou doen, ik nooit meer iets zou schrijven.

Je mag al blij zijn als je oud wordt

Zonder schuldgevoel en spijt

Zonder dat je nog zegt:

Ik had eigenlijk toch… misschien…

 

Oud zijn in tevredenheid

Zonder schuld of zelfverwijt

Rustig zeggen: het is mijn tijd

Ik hou het voor gezien

 

Je mag al blij zijn als het zo zal gaan…

 

Maar ik hoop dat ik straks oud word

Met verlangen in mijn bloed

Ik hoop dat ik dan nog zeg:

Ik zou eigenlijk toch misschien…

 

Oud zijn in gedrevenheid

Nog elke dag te weinig tijd

Ogen open, armen wijd

Tot in mijn laatste seizoen

 

En ik hoop dat het tenslotte zo zal gaan

Dat ik van mijn sterfbed op zal staan

En zeg: geef mij mijn pen eens aan

Ik heb nog veel te doen!”

 

Het was Bert niet gegeven ‘oud te worden’, laat staan ‘zonder schuldgevoel en spijt’.

Mam kon rustig zeggen: ‘het is mijn  tijd, ik hou het voor gezien’.

En ik? ‘Geef mij mijn pen eens aan, ik heb nog veel te doen!’

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: